5 tips voor veranderingen in je gezin

Moeder vertelt mij dat zij een bijzondere puber heeft. Hij heeft ADD en Dyslexie en doet graag dingen op zijn eigen wijze. Om hem te helpen meer structuur aan te brengen in zijn leven heeft moeder thuis een schema hangen van tijden waarop haar zoon zijn (schoolse)taken moet doen, moet douchen en naar bed moet.

Moeder vertelt dat dit telkens een drama is omdat hij zich er niet aan houdt. Moeder laat weten dat zij hem er telkens op moet wijzen en dat dit in een strijd belandt. Moeder voelt zich hierdoor constant een politieagent.
Toen moeder eens laat thuis kwam zag zij dat haar zoon alles had gedaan van het schema in haar afwezigheid. Toen zij haar zoon hierop aansprak zij hij: “Ja dat kan ik ook wel…”. Moeder vraagt mij wat ze hier nu mee moet en met elkaar komen we in gesprek.

In elk gezin zijn patronen aanwezig die (onbewust) in stand worden gehouden door 1 of meer gezinsleden. Het kan zelfs zo zijn dat je (onbewust) dit patroon zelf voedt terwijl je iets anders zou willen zien van je kind. Daarom is het belangrijk te kijken wat er nu werkelijk gebeurd en wat jezelf anders zou kunnen doen.

Zo komen we op de volgende 5 creatieve tips gericht op haar gezinssituatie:

1. Stop met de handelingen die niet werken
Ook al heb je afspraken gemaakt: als iets niet werkt kan je er het beste mee stoppen. Het kan zijn dat als je vindt dat deze afspraak toch echt op deze manier moet gaan, je juist de strijd voedt.  Hoe heb je aangesloten op de gedachtegang en de innerlijke drive van je puber bij het maken van het schema? Hebben jullie onderhandeld of heb je zelf (te veel) aangestuurd? Is het schema (nog) nodig?

2. Doe net of je er niet bent…
Kijk en voel welke signalen je puber naar je zend. Hij volgt het schema niet als jij aanwezig bent en wel als je afwezig bent. Zou het jouw aandacht kunnen zijn die hij dan van je krijgt om te zorgen dat hij het niet blijft doen ;-)? Dit is een mooie uitnodiging van je kind om net te doen of je er niet bent. Ga op de cruciale momenten van het schema iets anders doen of de hond uitlaten. Schenk geen aandacht aan zijn gedrag van: “Kijk eens ik zit hier nog ik ga lekker niet naar boven…!”. Ga je eigen ding doen, want je weet: Hij kan het! Riskeer dat hij gewoon blijft zitten ook al ga je zelf al naar bed. Het belangrijkste is dat hij leert van de gevolgen van zijn acties.

3. Maak een schema “voor jezelf”unnamed[9]
Indien je zelf behoefte hebt aan een schema hang deze dan op een plek die voor jou is. Mocht hij je daarop aanspreken laat hem dan weten dat het schema voor jou is en dat JIJ het nodig hebt en hij niet. Zo maak je je puber meer krachtig omdat je hem vertrouwen schenkt. Laat hem weten en voelen dat je trots op hem bent als hij uit zichzelf zijn stappen zet.

4. Geen diagnose excuus
Laat een diagnose nooit een excuus zijn om je kind niet verantwoordelijk te maken voor zijn gedrag of handelingen. Hiermee ontneem je je puber zijn eigen leerproces en maak je hem/haar tot slachtoffer. Ook een kind met een diagnose gaat straks de wijde wereld in, dus leer je puber welke consequenties zijn/haar gedrag heeft. Hoe moeilijk het soms ook kan zijn voor een ouderhart: ook kinderen met een diagnose moeten leren met vallen en opstaan.

5. Laat los!
Ga bij jezelf te raden wat jij als ouder nodig hebt om de situatie te doen keren. Door boven op de nek van je puber te blijven zitten kom je niet in verbinding en niet tot verandering (de politieagent). Ga nogmaals samen in gesprek. Niet als politieagent, maar vanuit je moederschap en luister met je hart naar de creatieve, wilde, bijzondere, saaie, onhandige ideeën van je puber. Probeer nieuwe dingen samen uit, laat je puber het eens op zijn/haar manier doen, laat het mis lopen (in liefde voor je kind). Natuurlijk ben je alert als hier risicovolle acties inzitten, maar laat verder los! Laat je hierin helpen door bijvoorbeeld steun te zoeken bij een goede vriend/vriendin om het nieuwe proces vol te blijven houden.

Nieuwe processen en veranderingen hebben tijd nodig. Het kan zelfs zo zijn dat het gedrag (tijdelijk) erger of uitdagender wordt of dat je puber in de weerstand schiet (als hij dat al niet deed). Het is belangrijk hier samen een weg in te vinden. Elke weg kent zijn hobbels, maar als je in werkelijk contact kan komen en blijven met je tiener of puber dan gaat de weg zich steeds duidelijker naar je/jullie tonen. Hoe creatiever jij ermee om kunt gaan hoe flexibeler jouw kind met je mee gaat.

Elk kind heeft als basisbehoeften (en wij dus ook) om erkenning te krijgen voor wie hij/zij in wezen is en hierin gezien en gehoord te worden. Geef dit ook aan je puber, want hierin zal hij/zij groeien.

Luister naar je kind niet om te antwoorden, maar om hem te begrijpen…

Welk idee heb jij voor deze moeder?
Je kan je reactie hieronder achterlaten!

Nicoline Valkenburgh
Natuur Coach & Gezinscoach

P.S. Ik hoop natuurlijk dat ook jij gebruik kan maken van deze tips! Meer tips en tools ontvangen? Doe dan mee met het cursusprogramma: Vol Vertrouwen Tieners en Pubers Opvoeden!

 

Deel deze info in zijn geheel met anderen met vermelding van mijn naam...... Share on FacebookShare on LinkedInEmail this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *