Iets wat zo heftig is vindt uiteindelijk toch zijn weg naar buiten….

 

Ik ga op pad in de natuur met vader Rob. We lopen het bos in en vader Rob vertelt dat hij zich ergert aan zijn zoon Pim. “Hij huilt zoveel, ik word er tureluurs van!”. Als ik vraag waardoor het komt trekt Rob zijn schouders omhoog en zegt: “Om niks!”. Ik vraag aan Rob wat hij daarmee bedoelt en hij vertelt geen aanleiding te zien in waarom hij ineens gaat huilen. Hij weet daarom ook niet hoe hij zijn zoon kan helpen en dat maakt hem zo radeloos.

Wie heeft er zo’n verdriet?
Ik vraag Rob wat voorbeelden te benoemen. En daarin zit inderdaad niet een duidelijke aanleiding wat mij tot een heel ander gevoel brengt. En ik vraag hem op de man af: ”Zijn dit Pim’s eigen tranen?”. Rob snapt niet wat ik bedoel en ik stop met lopen om letterlijk hierbij stil te staan. En ik herhaal mijn vraag: “Zijn dit de tranen van Pim zelf, of wellicht van iemand anders? Wie heeft er zo’n verdriet bij jullie?”.

Ruimte geven
Dan gebeurt er iets met Rob. Hij is geraakt en weet even niet wat hij met dit gevoel aan moet. Hij wil terug lopen, weg uit het bos. Dan loopt hij het pad weer op, schopt tegen een boom, wil een plant uit de grond trekken en begint dan heel hard te schreeuwen. Een schreeuw van pijn wat verstilt in gehuil….eenzaam gehuil. Ik vraag of ik bij hem op de grond mag zitten en zo zitten we een tijdje, in stilte om het verdriet de ruimte te geven.

De waarde van delen
Dan vertelt Rob dat zijn vader een tijd geleden is overleden. Dit heeft hem zoveel pijnIMG_20141013_143147 gedaan dat hij er zelfs geen uiting aan durfde te geven. Bang wat er dan allemaal los zou komen heeft hij zijn verdriet niet echt gedeeld met iemand. Maar iets wat zo heftig is vindt uiteindelijk toch zijn weg naar buiten….

Uiting geven
Rob voelt zich na een tijdje opgelucht en vertelt dat het schreeuwen hem heeft bevrijd van alles wat zo vast zat van binnen. Ik vraag Rob waar de natuur hem op dit moment mee zou kunnen helpen en dat weet Rob direct: het bouwen van een monumentje voor zijn vader. Rob zoekt zelf een plek uit die voor hem mooi voelt en kijkt rond wat hij op wil pakken om zijn monument zo te maken hoe hij het hebben wil. Ik vraag of ik hem kan helpen en dat vindt hij erg prettig. Op zijn aanwijzingen help ik mee zodat dit moment van hem blijft en hij het wel kan delen.

Als het monument klaar is maakt Rob er een foto van, het is te groot om mee te nemen. De ervaring en de ontlading neemt hij mee in zijn hart, zegt hij.

Laten stromen
Op de terugweg praten we nog over welke wijze bij Rob past om zijn verdriet te laten stromen als hij voelt dat dit nodig is. En dat heeft Rob ook gedaan. Want twee weken later krijg ik van Rob bericht dat het huilen van Pim over is.

Nicoline Valkenburgh
Natuurcoach & Gezinscoach

Wat zou jij graag meer willen laten stromen? Laat je reactie hieronder achter!

Heb je ook behoefte aan ondersteuning? Lees dan hier verder!

Deel deze info in zijn geheel met anderen met vermelding van mijn naam...... Share on FacebookShare on LinkedInEmail this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *