Wandel- en natuurcoaching voorbeelden

Hieronder volgen een aantal voorbeelden wat coaching & therapie in de natuur voor je kan betekenen. Onderstaande voorbeelden zijn verkorte samenvattingen van een aantal sessies die klanten gevolgd hebben in de natuur. Vanwege de privacy zijn de namen verandert.

Nellie is alleenstaande moeder van drie kinderen. Ze geeft aan dat ze het opvoeden helemaal niet meer leuk vindt omdat ze alleen nog maar aan het strijden is met haar kinderen. Ze ervaart hierdoor zoveel stress in haar lijf: haar kinderen luisteren niet, gaan alleen maar hun eigen weg en doen alleen maar waar ze zin in hebben. We gaan op pad en ik vraag Nellie haar eigen weg te kiezen en het paIMGP8640d te lopen waar zij zin in heeft. Ze staat stil en zegt haar weg niet te weten in het bos. Daar staan we letterlijk bij stil en zij vertelt mij dat zij altijd volgend is geweest wat anderen belangrijk voor haar vonden. Zij kiest vervolgens kleine paadjes die ons brengen naar een waterval. Deze waterval symboliseert voor haar dat ook zij mee mag doen met de stroom des levens. Dat zij naast haar moederschap ook een eigen leven mag hebben en hiervan mag genieten. Dat zij niet meer de strijd hoeft aan te gaan met zichzelf om eigen keuzes te mogen maken. Nellie vindt het best confronterend, maar gaat tussen de sessies door ermee aan de slag. Naderhand laat Nellie mij weten dat de kinderen beter zijn gaan luisteren naar haar en dat zij veel beter in haar vel zit. Zij laat weten dat de strijd heeft plaats gemaakt voor een goed gesprek met haar kinderen.

Tom werkt als leerkracht en ervaart zijn baan als zwaar. Er wordt zoveel van hem gevraagd dat hij “door de bomen het bos niet meer ziet”. Daar Tom dit zo letterlijk uitspreekt gaan we op zoek naar een stuk natuur waar veel bomen dicht op elkaar staan. Ik laat Tom benoemen wat zijn werk zo zwaar maakt. Hij noemt wel twaalf punten op. Ik vraag hem daar de vijf meest belangrijke punten voor hemzelf uit halen. Vervolgens vraag ik hem welke boom voor welk punt staat. Bij elke boom staan we stil en bespreken we waar zijn zwaartepunt ligt. We kunnen aan de boom zien hoe dit zich verhoud naar zijn leven in het hier en nu. Halverwege het gesprek komen we er achter dat Tom moeilijk grenzen aan kan geven wat maakt dat alles één grote brei wordt. Door met natuurlijk materiaal letterlijk een grens te trekken voelt Tom precies waar het hem in zit. Eerst baalt hij maar dan ziet hij zijn mogelijkheden om hier verandering in te brengen. Dat geeft hem energie om het vanaf nu anders te gaan doen.

Sanne is een tijd geleden gescheiden. Dit was een stressvolle periode en zij dacht dit achter zich gelaten te hebben, maar….Sinds kort heeft zij een nieuwe vriend, Bram. Zij vindt hem erg leuk, maar haar moeder keurt hem af waardoor zij is gaan twijfelen of Bram wel de juiste man voor haar is. Door haar twijfel is zij zich erg onrustig gaan voelen. Ik vraag Sanne twee bomen uit te kiezen die symbool staan voor haar vriend en zichzelf. Sanne bekijkt de bomen en vertelt wat zij ziet. Door tussen beide bomen in te staan voelt Sanne haar disbalans. Om helder te krijgen wat haar disbalans haar vertelt gaat zij bij zichzelf staanIMG_20140608_142226 (de boom dat symbool staat voor haarzelf). Dan voelt zij dat zij in een patroon gevangen zit wat zij vanuit huis heeft meegekregen, maar in wezen niet van haar is. Even verderop staat een hutje gemaakt van takken. Dit symboliseert voor haar haar innerlijke gevangenis. Door letterlijk in haar gevangenis te stappen (het hutje) en contact te maken met haar gevangenis komt de vastgezette emotie vrij. Als Sanne dan weer bij de uitgekozen bomen gaat staan voelt zij dat zij niet meer hoeft te twijfelen. Bram is de ware voor haar.

Sam heeft een baan, maar is niet meer tevreden over zijn werk. Hij wil wat anders en weet niet precies wat. Hij heeft wel wat ideeën, maar hij wordt moe van zichzelf dat hij er niet uitkomt. Tot nu toe levert het hem alleen maar onrust en stress op. Al wandelend komen we op een vijfsprong. We gaan in het midden staan en Sam kiest zelf de paden uit die hij wilt bewandelen en vertelt welk pad voor welk idee symbool staat. Door elk pad op te lopen voelt Sam of het idee dat symbool staat voor het pad goed voelt. Het ene pad voelt super saai en van een ander pad wordt hij heel blij. Dit idee neemt hij mee zodat hij gericht kan gaan solliciteren.

Luka begeleidt een jongere op de groep. Zij vindt dat hij altijd erg onrustig en druk is maar nu hij in de puberteit is gekomen wordt ze af en toe “gek van hem”. Hij rent door het huis “als een olifant in een porseleinen kastje”. Luka zegt dat ze hem niet kan bereiken en veel conflicten ervaart met hem. Andere groepsleiding lijken daar minder last van te hebben. Zij wil graag weten waarom hij dat doet en hoe zij hem kan bereiken. Tijdens het wandelgesprek voelt Luka erg gespannen aan en heeft ze er flink de pas in. Ik kan haar bijna niet bijhouden. Ik benoem dit naar haar, maar zij hoort niet wat ik zeg. Ik vertraag bewust het wandel tempo en ik zie dat het haar ongeduldig maakt. Het wandel tempo maak ik zo traag dat we bijna stilstaan. Luka wordt duidelijk geïrriteerd en vraagt aan mij waarom ik dat doe. Ik vraag haar om eens echt stil te staan en stil te worden. Dit lijkt voor haar bijna onmogelijk om te doen. Ze vertelt dat ze zoveel drukte en onrust in haar lijf ervaart door alles wat ze moet doen en door alles wat mensen van haar verwachten. Door hier bij stil te staan en haar de spiegel van de jongere te tonen ziet Luka dat zij zelf iets mag gaan doen om haar onrust en drukte in zichzelf te gaan veranderen.

Marieke wordt telkens heel erg geïrriteerd als haar dochtertje gaat huilen “om niks”. Zij snapt niet waar haar geïrriteerde gevoel vandaan komt. Ze raakt gefrustreerd en gestrest omdat ze zich onmachtig voelt. We gaan op pad en klimmen even later een flinke heuvel op. We moeten uitblazen als we boven komen. We kijken uit over het landschap en ik vraag Marieke wat haar opvalt in de natuur om haar heen. Dan valt haar oog op een stapel hout en Marieke begint te huilen. Ze vertelt dat dit beeld haar terug brengt naar het moment dat haar vader is overleden. Zij mocht hier niet bij zijn omdat men vond dat ze te klein was. Marieke had niet de kans gekregen om te kunnen rouwen om de dood van haar vader wat maakte dat haar dochter haar tranen huilde die zij nooit had kunnen huilen. Door samen een graf te maken kon Marieke alsnog op gepaste wijze afscheid nemen en haar tranen huilen om de dood van haar vader. Haar irritatie was verdwenen waardoor zij de spiegel van haar dochtertje kon begrijpen en haar vanaf nu vanuit haar moederhart kon troosten.

                                                Ontdek wat jou beweegt!

Deel deze info in zijn geheel met anderen met vermelding van mijn naam...... Share on FacebookShare on LinkedInEmail this to someone